Voor het weergeven van de inhoud op deze pagina is een nieuwe versie van Adobe Flash Player vereist.

Adobe Flash Player ophalen

kaartje met sponsors

Getuigenissen

Wat een verademing om nu in het juiste lichaam te zitten!

Met mijn getuigenis wil ik mijn gevoelens en emoties neerschrijven…

Ik weet hoe het voelt om als kind in het verkeerde lichaam te zitten en hoe je daar geestelijk en lichamelijk vreselijk onder lijdt.

Ik ben geboren als meisje en het besef dat er iets niet klopte was al héél vroeg aanwezig. Ik deed voortdurend opstandig.
Ik wilde niet op het potje gaan zitten om te plassen. Ik voelde me zo ellendig dat ik het een eind wegschopte. Ik zei dat ik een jongen was maar dit werd meteen  weerlegd door mijn moeder.
Het gaf me een vreemd gevoel als ik een kleedje of rokje aan moest.
Als ik een pop kreeg draaide ik de armen en benen eruit.
Mijn lievelingsspeelgoed waren auto’s, pistolen en een bal.
Als ik maar kon voetballen, daar was ik verzot op!

In de jaren 50-tig waren de mensen niet op de hoogte van de transgender problematiek. Ik moest een meisje zijn en mij dus zo gedragen.
Ik droomde vaak dat ik een jongen was en als ik ontwaakte was mijn verdriet enorm. Het liefste wou ik in mijn dromen vertoeven…daar alleen voelde ik me gelukkig, sterk en zelfzeker!
Elke ochtend hetzelfde ritueel. Voor ik uit bed stapte keek ik hoopvol onder mijn deken maar er veranderde niks. Ik bleef een meisje en heb er vele tranen voor vergoten. De pubertijd was een hel want ik kon maar niet begrijpen wat er met mijn lichaam gebeurde…

Nu voel ik me intens gelukkig omdat ik als man in het leven sta.
Ik ben heel dankbaar om dit alles en ook omdat er in deze tijden hulp is voor de jonge transgenders die er zo niet alleen voorstaan. Blij dat er vrijwilligers zijn om jongeren op te vangen.
Daarom wou ik mijn steentje bij dragen aan T-jong.

Ik ben de artsen die me opereerden oneindig dankbaar want ik had het gevoel dat ik ging stikken! Wat een verademing om nu in het juiste lichaam te zitten!

Anoniem

 

Uiteindelijk ben ik mogen worden wie ik altijd al was.

Wat ik voelde als kind?

Ik kleedde me altijd als jongen, en was reuzeblij als de mensen, die voor de eerste keer op bezoek kwamen, dan zeiden: wat een flinke jongen!
Ik probeerde te plassen zoals mijn broer, maar mijn onderbroek werd altijd nat, en ik begreep maar niet waarom dat niet lukte!!

In de tuin had ik een eigen plekje waar ik groenten kweekte, en ik wilde er alleen in werken met een short en een onderlijfje aan, maar dat vonden mijn ouders niet deftig.
Ik deed het toch!

Ik wilde altijd zo graag in de buurt van mannen zijn, die roken anders en ik vond dat leuk.

Als heel klein kind, herinner ik me, wachtte ik vol spanning tot er bij mij ook zo'n ding zou aangroeien als bij mijn broer, en dat kwam er maar niet he!
Ik speelde altijd met hem en zijn makkers, tot één van hen zei: Bert, breng je zusje niet meer mee! Het was een slag in mijn gezicht!

Wat heeft mijn pa uitgevreten, toen hij mij gemaakt heeft? Ze hadden al een jongen en wilden nog een meisje??? 

Maar uiteindelijk ben ik mogen worden wie ik altijd al was: een kleine, kale knul, mèt baardje…

Ari

 

Wat ik later wilde worden was het minste van mijn zorgen.

Wat ik later wilde worden was het minste van mijn zorgen…
Als kind had ik maar één wens: ik wil een jongen zijn!

Er klopte iets niet, dat voelde ik diep vanbinnen en dat besef kwam héél vroeg…ik was 3 jaar!
Mijn lichaam paste me niet, het knelde en ik wilde eruit.

Er werd gezegd “jij bent een meisje” en je broer is een jongen.
Dat kon ik echt niet vatten al wist ik dat ik “anders” was dan hij…

Ik spiegelde me aan de jongens en deed mijn uiterste best een van hen te zijn. Maar de jongens zelf maakten een duidelijk onderscheid.
Ik mocht wel mee ravotten, knikkeren en kampen bouwen maar ik werd zonder pardon in de andere categorie ingedeeld.
Ik keek naar de meisjes maar voelde me bij hen niet thuis.
Een outsider…een indringer…een zonderling.

Ik voelde me abnormaal en vond bij niemand echt aansluiting.
Ik kwam een stukje tekort en hoopte dat het nog zou groeien.
Staande plassen, dat moest toch lukken!? En maar oefenen…
Ik bad de sterren van de hemel en was zo braaf mogelijk maar tot mijn ontzetting groeide er niks.
Dan maar proberen aanvaarden wat ik niet veranderen kon en zo verder leven. Overleven….

De pubertijd was een ware HEL!
Mijn platte bovenlijf veranderde, er groeiden plots borsten!
Ik haatte ze! Ik kromde mijn schouders naar voren, misschien leken ze dan kleiner. Ze hingen altijd in de weg als ik wilde lopen.
Ik werd een gevangene in het lichaam dat ik moest dragen.

Een paar druppeltjes bloed in mijn onderbroek sloegen in als een donderslag bij klare hemel. Die mooie zomerdag werd plots guur en kil. De winter van mijn leven was nu pas écht goed begonnen!

Aan zee kon ik een beetje ontspannen maar hoe vaak zat ik op het strand te verlangen naar de zon op mijn platte borstkas.
Ik was jaloers op al die mannen die zomaar ongegeneerd, half ontbloot voorbij paradeerden.
Spiegels meed ik las de pest…die ronde vormen wilde ik niet zien.

Naar school gaan was een zware taak. Ik was altijd bang en onzeker tussen al die meisjes. Ik presteerde slecht want ik zat niet op mijn plaats. Wat moest ik studeren als ik niet eens mezelf kon zijn?
Hoe ik er doorheen geworsteld ben is me nog steeds een raadsel…

De liefde!
Net als ieder medemens verlangde ook ik naar affectie, erkenning en LIEFDE! Verliefd worden op een jongen…dan weer op een meisje.
Maar voor jongens was ik niet aantrekkelijk en voor meisjes was ik niet de geschikte kandidaat. Dit maakte mij nog meer onzeker!

Later had ik wel vriendjes. Ik voelde me goed bij hen omdat ik op die manier toch bij een jongen hoorde en kon meereizen tot diep in zijn gevoelswereld!
Maar ik bleef met een monsterprobleem zitten…

Misschien was ik wel lesbisch???
Mijn aandacht op de meisjes gericht en op zekere dag respons.
Het klikte wel maar een seksuele relatie was niet vanzelfsprekend.
Mij helemaal bloot geven kon ik niet want ik hield niet van mijn lichaam en kon er dus ook niemand mee beminnen!

Tot ik haar tegen kwam..een vrouw die me volkomen begreep.
Voor het eerst in mijn leven zag iemand wie ik werkelijk was!
Zij spoorde me aan om met mijn probleem naar buiten te komen en hulp te zoeken. Met haar steun voelde ik me eindelijk sterk genoeg om mijn groot en loodzwaar geheim te openbaren!
Wat een verademing.
Uiteindelijk werd vastgesteld wat ik al heel mijn leven wist:
Ik ben een jongen en zit in een meisjeslichaam!
Mannelijke hormonen brachten soelaas en schonken me een eigen wil en een reden om te bestaan.
Mijn lichaam werd chirurgisch aangepast naar de normen van mijn geest. Andersom is echt onmogelijk.

Nu ben ik VRIJ en intens gelukkig. Ik ben wie ik ben!
Ik ben Samuel…